Zoals de naam al doet vermoeden, verwijst load balancing naar het efficiënt verdelen van serververkeer over een groep verbonden servers, ook wel een serverfarm of serverpool genoemd.
Er komen veel parallelle verzoeken binnen van zowel gebruikers als klanten, en de website moet duizenden, zo niet miljoenen, van deze verzoeken tegelijk kunnen verwerken en de juiste tekst, afbeeldingen, video's of applicatiegegevens snel en betrouwbaar kunnen retourneren. Om deze hoge volumes kosteneffectief te kunnen verwerken, vereist de moderne computertechnologie doorgaans de toevoeging van meer servers.
Als 'verkeersregelaar' plaatsen load balancers zich vóór uw servers en verdelen ze clientverzoeken over alle servers die aan die verzoeken kunnen voldoen. De load balancer zorgt ervoor dat geen enkele server overbelast raakt, wat tot prestatievermindering zou kunnen leiden. Het zorgt ervoor dat de snelheid en capaciteit van alle servers optimaal worden benut en dat geen enkele server overbelast raakt. De load balancer zorgt ervoor dat verkeer naar de overgebleven servers wordt doorgestuurd als een van de servers uitvalt. De load balancer begint automatisch met het doorsturen van verzoeken naar de nieuwe server zodra deze aan de servergroep wordt toegevoegd door deze aan de lijst met servers toe te voegen.
Hoe werken loadbalancers?
Om te voorkomen dat verkeer wordt doorgestuurd naar servers die de verzoeken niet kunnen verwerken, gebruiken load balancers geavanceerde algoritmen om de status van backend-servers te detecteren. Het doel van een load balancer is om het verkeer naar verschillende webservers binnen een resourcepool te beheren, ongeacht of het een hardware- of software-load balancer is of welk algoritme wordt gebruikt, om ervoor te zorgen dat geen enkele server overbelast raakt en daardoor onbetrouwbaar wordt. Hierdoor wordt de reactietijd van de server geminimaliseerd en de doorvoer gemaximaliseerd.
Load balancing wordt vaak vergeleken met de rol van een verkeersagent, omdat het verantwoordelijk is voor het systematisch routeren van verzoeken naar de meest geschikte locaties op elk gegeven moment, waardoor kostbare knelpunten en incidenten worden voorkomen.
Wat zijn enkele standaardoplossingen voor load balancing?
Een load balancer, of de ADC die er deel van uitmaakt, gebruikt een reeks algoritmes om te bepalen hoe verzoeken over het serverpark worden verdeeld. Ook hiervoor zijn er talloze opties, van zeer eenvoudig tot zeer complex.
Round robin load balancing
Het is een eenvoudige load balancer-oplossing die clients naar een andere server doorstuurt op basis van een roulerende lijst wanneer een client de virtuele server benadert. Ondanks de eenvoudige implementatie houden load balancers echter geen rekening met de bestaande belasting van een server. Hierdoor kan de server overbelast raken met processorintensieve verzoeken als deze veel verzoeken ontvangt.
Methode met de kortste reactietijd
De methode met de kortste responstijd is geavanceerder voor het monitoren van gezondheidsgegevens, omdat deze afhankelijk is van de responstijd van de server op een verzoek om gezondheidsmonitoring. De algehele verwachte gebruikerservaring wordt bepaald door hoe snel de server reageert. Sommige loadbalancers houden mogelijk ook rekening met het aantal actieve verbindingen op elke server.
Methode van de minste verbindingen
De least connection-methode houdt rekening met de huidige belasting van de server, terwijl de round-robin-methode dat niet doet (alleen de positie in de rotatie), wat resulteert in aanzienlijk betere prestaties. Bovendien worden verzoeken bij gebruik van de least connection-methode naar de server met het minste aantal actieve verbindingen gestuurd.
Meer artikelen van dit type zijn beschikbaar op Seahawk Media.
